pinnacle – szczyt

pinnacle – szczyt

noun /ˈpinəkəl/
pinnacles, plural

A high, pointed piece of rock

A small pointed turret built as an ornament on a roof

The most successful point; the culmination
– he had reached the pinnacle of his career

verb /ˈpinəkəl/
pinnacled, past participle; pinnacled, past tense; pinnacles, 3rd person singular present; pinnacling, present participle

Set on or as if on a pinnacle
– a rustic cross was pinnacled upon the makeshift altar

Form the culminating point or example of

http://goo.gl/XMJP6

Dodaj komentarz

Filed under noun, verb

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s