pinnacle – szczyt

pinnacle – szczyt

noun /ˈpinəkəl/
pinnacles, plural

A high, pointed piece of rock

A small pointed turret built as an ornament on a roof

The most successful point; the culmination
– he had reached the pinnacle of his career

verb /ˈpinəkəl/
pinnacled, past participle; pinnacled, past tense; pinnacles, 3rd person singular present; pinnacling, present participle

Set on or as if on a pinnacle
– a rustic cross was pinnacled upon the makeshift altar

Form the culminating point or example of


Dodaj komentarz

Filed under noun, verb


Please log in using one of these methods to post your comment:


Komentujesz korzystając z konta Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s